Okurlarımıza bu hafta Osmaniye'den fabrikatör "Tabancalı Döndü Abla"nın hikayesini anlatacağız.
77 yaşındaki Döndü İmat, elde tabanca koyunlarıyla birlikte Afşin'den Osmaniye'ye göçle başlayıp Almanya'ya taşıdığı macera dolu yaşamını kapı kolu ve karton kutu imalatı yapan fabrikalarının sahibi olarak sürdürüyor..

Döndü İmat, Kahramanmaraş'ın Afşin ilçesinin Arıtaş Köyü'nden. 1930 doğumlu. Birinci eşi halasının oğlundan ayrılır. 22 yaşında 200 koyununu önüne katar, sürüye sürüye 17 günde Osmaniye'ye gelir. 3 çobanla katır sırtında dağları aşmıştır. Kurda ve koyun hırsızlarına karşı yanında toplu tabanca taşımaktadır. Tabanca kullanmayı belleyen,

6/8/2006 da Tezkeresine 10 gün kala Gümüşhanede Şehit Düşen Hüseyin ÖZDEMİR'i Kuzeni Özgen DEMİR'in Kaleminden "KARA GÖZLÜME" Yazısıyla Saygıyla Anıyoruz.

Dünya mı zalim?

Yoksa seni bizden alan o kurşun mu?

Ben mi zalimim seni bu kadar çok düşündüğüm için?

Yoksa hayat mı seni bizden bu kadar erken aldığı için

Elbistan, Yoğunsöğüt, Karakuyu hesap sorar her gidişimde

Nerde Hüseyinim diye

Söyleyemedim seni 22 yaşında toprağa verdiğimi…

Gel ne olur kara gözlüm

Annen, baban, kardeşlerin, haney, teyzelerin ve ben

Yolunu gözlüyoruz

Dayanamıyor bu yürekler artık hasretine

Sensiz perişanız hepimiz

Halam, annem üzülmeyin gelecek bir gün biliyorum

Gel ne olur gel ki gözyaşımız dinsin

Gel ki bu yürekler yaşayabilsin..
Pamuşun seni çok özledi be HÜSEYİNİM…

Köşe Yazarımız Ali ERDOĞAN’ın Kaleminden 12 Nisanda Kaybettiğimiz Gule Nene
Geçmişini kaybetmedığı için bir bakışta, karşısındakinin bakışında saklı olan bütün bir hayatı okuyabiliyordu Gule Ana. Gule Ana’nın okumuşluğu da yoktu. Ama yaşıyarak, gözlemleyerek, acılar içinde pişerek hayat okulunda yüzün akıyla mezun olmuştu. “Nice diplomalı cahillere” papucu ters giydırırdı...

Ne yapacağını hep baştan bilirdi. Ne söyleyeceğini, nasıl davranacağını, hangi sloganı ne zaman ve nerede atacağını... Muhatabını hep yenerdı, mantıklı konuşmalariyla. Hayal kırıklığına uğrayacaklarını bildikleri için tanıyan kimseler O’nunla fikir teatisinde bulunmazlardı. Tanımayanlarda hep yenilgiyle Gule Ana’nın yanından ayrılırlardı.

Teşbihde hata olmaz, bir futbol takımının fanatik taraftarı derecesinde

Kelimeler yetmez Seni Anlatmaya! Aramızdan Ayrılışının 1.Yılı Anısına
Seni unutmayacağız Deniz gözlü...

Cihan, 17 Mart 1978 yılında Sevdilli köyünün Tahtalli mezrasında dogdu. Köy yaşamının yoksulluğu içerisinde hayata gözlerini açtı. 12 Eylül askeri faşist Cuntasının şiddet, ve kanla bastırdığı devrimci ortamda büyüdü. 1988 yılında ailemizin Elbistan’a göçmesinden sonra Yaşamını bir gecekondu evinde devam ettirdi. 1990 yılında orta okula başladı.

Bu donemde etkisini birçok alanda hissettiren Ulusal kurtuluş mücadelesi genelde olduğu gibi Elbistan gençliğini de etkisine alır. Bu etkilenmeden  kaynaklı arayış gençlik üzerinde gözle görülen bir değişiklik yaratır. Gerek köylerde gerekse Elbistan’da Kürt gençlerinin Ulusal Kurtuluş Mücadelesine karşı olan ilgisi artar ve büyük oranda katilim olur.
Cihan da bu etkilenmeden belli oranda nasibini aldığı gibi mücadeleye katılmak ister. Ama yaşının çok küçük olmasından dolayı bu talebi geri çevrilir. Cihanın mücadeleye

Sugücü pompasını ülkemiz çiftçilerine ve tüm insanlığın hizmetine sokan Değerli Hemşehrimizi, bu buluşu ve “Teşvik-Hizmet” ödülü alması dolayısıyla kutlar, başarılarının devamını dileriz.
Elbistan Alxas (alhas) Aşireti köyleriden Yalak köyünden Necip Bekişoğlu’nun Oğlu olan 1947 Doğumlu Ziraat Yüksek Mühendisi Şahin Bekişoğlu, “Sugücü Pompası” Buluşuyla Ankara’da Milli Kütüphane Konferans Salonu’nda düzenlenen toplantıda, Türkiye Mimarlar ve Mühendisler Odası’na bağlı Ziraat Mühendislerine Ülke genelinde beş kişiye verilen bu ödüle layık görüldü.

 Bölgede gurur duyduğumuz insanlardan biri olan Şahin Bekişoğlu önce öz geçmişi ve yaptığı çalışma konusunda katılımcılara bilgi verilmiş, daha sonra “Ziraat Mühendisleri Odası Hizmet Teşvik Ödülleri Jüri Başkanı Prof.Dr. Ekrem Kün” tarafından “Hizmet-Teşvik Ödülü” plaketi takdim edildi. Şahin Bekişoğlu Kimdir? “Sugücü Pompası” Nasıl bir Buluştur? Devamı İçin Tıklayınız.

105 yaşındaki İbrahim Çoban, bu yaşına kadar hiç doktora gitmediğini söyledi. Yaşamı boyunca doğal beslendiğini ifade eden İbrahim dede, yardım almadan birkaç kilometre yürüyebildiğini belirtti.

Elbistan’a bağlı İkizpınar Köyü Çopur mezrasında yaşayan 105 yaşındaki İbrahim Çoban, Erzincan’da tren yolunda işçi olarak çalıştığı sırada Atatürk’ün çıkardığı eğitim kanunundan istifade ederek öğretmenliğe başladığını, 13 yıl süreyle yüzlerce öğrenci yetiştirdiğini söyledi.

Gençlik yıllarında yaşadığı anıları dün gibi hatırlayan İbrahim dede, “Ben 1938 yılında Erzincan’da tren yolu inşaatında işçi olarak çalışıyordum. Atatürk, eğitim kanunu çıkardı. Bende bu kanuna dayanarak başvuruda bulundum ve Malatya’nın Akçadağ ilçesinde açılan eğitim okuluna 8 ay süreyle devam ettim. Eğitimin ardından 1939 yılında öğretmen oldum. Kendi köyüm olan İkizpınar’da öğretmenliğe başladım. O zaman 20 öğrencim vardı. Daha sonra köyüme bağlı Domolar mezrasında öğretmenliğe